وقتی امیر المومنین علی، عمار پیر و پسرش حسن را به بصره فرستاد تا مردم را از گرد عایشه پراکنده کنند، حضرت عمار بلند و شد و سخنرانی کرد و گفت:
«ای مردم  قسم به الله  که من میدانم که عایشه  در دنیا و آخرت همسر رسول الله است، اما الله دارد  شما امتحان میکند که او را اطاعت میکنید یا عایشه را»
یعنی حتی در حال اختلاف، آنها هرگز نسبت به عایشه از ادب دور نشدند پس شیعه دوستی علی و حسن و عمار و رسول الله را بهانه نکند! چون  او پیرو آنها نیست. شیعه در بدگویی از زن رسول الله، پیرو و مقلد کعب بن اشرف  ؛شاعر یهودی مدینه؛ است که پیامبر دستور ترورش را صادر کرد و مسلمانی رفت و سر از تنش جدا کرد!
یعنی اگر حضرت رسول امروز زنده میبودند دستور میدادند سر های بدگویان به عایشه قطع شوند.

شیعه های زیدی که در کشاکش با خلفای بغداد، در طبرستان پنهان و طبرستان را مرکز قیام خود کرده  بودند و بلاخره دولت هم تشکیل دادند، هرگز رفتار شیعه های امروزی را نداشتند. در جلوی یکی از این امرای زیدی شخصی به حضرت عاشه توهین کرد امیر دستور داد که او را بکشند  اطرافیان گفتند: او  از مخلصان بشماست او طرفداران شماست!! امیر گفت نه او با توهین به عایشه به رسول الله توهین کرده و لیاقت زنده ماندن را ندارد و بر دستور خود پای فشرد و سر مرد از تن جدا شد!
کعب بن اشرف یهودی شاعر  هم برایش زنان پیامبر و زنان  مومنان مهم نبود، او زن پیامبر را ناسزا میگفت چون میدانست این  هجوگویی مساوی است با آزار دادن رسول الله.
اما از زمان صفوی ها  ما با قومی برخورد کردیم که زن رسول را به بهانه دوستی با رسول خدا فحش میدهند و این امکان ندارد که در  نیت خود صادق باشند!
حالا بیایید یک تهمت جدید شیعه را ببینید:

 ولی مثال برعکس است یعنی کاری را که رسول الله نکرده ابوبکر کرده! چرا؟
 جواب این است که انتخاب جانشین توسط رسول الله ، هرگز مثل انتخاب جانشین توسط ابوبکر نیست.
منتخب ابوبکر مطاع هست و  نیست،  مردم حق دارند او را برکنار کنند  یا ابقایش کنند، سخنش حجت نیست  میتوانند روی حرفش حرف بزنند اشتباه کرد به او تذکر میدهند اما با منتخب رسول چنین معامله ای را نمیتوانند بکنند.
منتخب رسول الله، همانندخود رسول الله، درهرچیز واجب الاطاعه است و کسی حق برکناری او را ندارد
شاید بگویید چه اشکالی دارد که واجب الاطاعه باشد؟
اشکال در این است که او معصوم نیست و ممکن است اشتباه کند. او  با وحی در تماس نیست ممکن است خطا کند!
 اما هیچکس نمیتواند به منتخب رسول الله بگوید تو خطا کردی به همین دلیل ساده رسول الله مناسب ندیدند برای بعد از مرگ خود جانشینی انتخاب کنند
 بد نیست بدانیم که در زمان حیات، رسول الله چند بار جانشین برای کارهای محدود تعیین کردند، اما بعضی وقت ها این  جانشینان دردسر آفرین شدند.
مثلا یکی از این امیران در سفر، بر لشکر خشم گرفت و گفت آیا رسول الله گفته که از من اطاعت کنید یا نه ؟
 گفتند بله!
امیر گفت: هیزم بیارید! آوردند. باز گفت: آتش روشن کنید و کردند و باز گفت:
حالا خود را درون این آتش بیاندازید!
اصحاب بین خود گفتند ما به محمد صلی لله صلم ایمان آوردیم تا ما را از آتش نجات دهد و این میگوید درون آتش بروید! پس  اطاعت نکردند و امیر هم  وقتی خشمش کمتر شد از دستور خود نادم گشت
آنها به پیش رسول الله آمدند و واقعه را عرض کردند فرمود: اگر درون آتش میشدید هرگز دیگر از آن  بیرون نمیامدید.
در داستان بالا امیر پشیمان شد و رسول الله هم زنده بودند و خطای امیر را شرح دادند آما حالا اگر این  بعد  از وفات ایشان، امیر منتخبشان اشتباهی میکرد،  کی میتوانست او   را  مورد بازخواست قرار دهد؟
 و دیگر اینکه  رسول الله در لحظه وفات، امیری انتخاب کرده بودند، این امیر اسامه بن زید بود، اما اسامه میدانست که امارتش محدود  و برای کاری معین است لذا وقتی رسول الله وفات یافت او با امیر جدید بیعت کرد و تحت امر او به جبهه رفت!  

پاسخ اهل سنت:


اولا: اهل سنت همگی متفق هستند که پیامبران در ابلاغ رسالت معصومند.
پس به  اهل سنت  نسبت‌ دادن قول عدم عصمت پیغمبران، و تجویز کذب و سرقت و امر به کار ناروا بر آنها، دروغی آشکار است، زیرا همه بر این امر اتفاق نظر دارند که پیغمبران در تبلیغ رسالت معصوم‌اند، و مستقرشدن یک اشتباه در شریعت به اتفاق همه مسلمانان ناممکن است، و اطاعت از همه اوامر و نواهی‌ای که پیغمبران از جانب خداوند می‌آورند، به اتفاق همه فرق اسلامی واجب است، باید اخبار پیغمبران را تصدیق کرد و از اوامر و نواهی آنها پیروی نمود.
خلاصه اینکه در بین مسلمانان کسی وجود ندارد که بگوید: اطاعت از پیغمبر با وجود جواز صدور اوامر نادرست واجب است، بلکه همه اتفاق نظر دارند در اینکه امری که اطاعت از آن واجب است، نمی‌تواند غیرصحیح باشد، و حتماً امر صحیحی است. بنابراین گفته شیعه که: «چگونه پیروی از کسی که جایز است امر اشتباه صادر کند، واجب است؟» متوجه هیچ یک از مسلمانان نمی‌گردد و مسلمانان در مجازشمردن اشتباهات اجتهادی پیغمبران  همگی بر این مطلب اتفاق‌ نظر دارند که پیامبران بر آن اشتباه باقی نمی‌مانند، و اطاعت آنها در اموری واجب است که بر آن می‌مانند، و نه اموریکه خداوند آن را تغییر داده و از آن نهی کند، و نه اموری که به اطاعت از آن امر نشده است.
برای مثال رسول الله همینکه به مدینه تشریف آوردند به مردم گفتند تلقیح درختان خرما بیفایده است، و مردم کار تلقیح را رها کردند و آن سال محصول کم شد پس کفتند یا رسول الله محصول کم شد رسول الله فرمودند که شما در امور دنیا از من بهتر میدانید من هم بشرم و نظری دارم .  اما اگر  از طرف الله بشما خبری دادم آن حتما راست است ( او کما قال صلی الله علیه وسلم)
شیعه این حدیث ما را قبول ندارد و آنرا توهین به پیامبر میداند.

خیلی خوب حدیث را قبول نداشته باشد، اما با نافرمانی حضرت آدم چه میکند که میوه درخت ممنوعه را خورد  و مجازات شد و از بهشت بیرون رانده شد و استغفار و گریه کرد تا الله او را بخشید،این با عقیده عصمت مطلق شیعه چگونه  قابل توجیه است؟
وقتی شیعه بودم این را از ملایان پرسیدم بمن گفتند این از جمله (ترک اولی) است یعنی جوابشان حرف مفت بود.
حالا معصومیت پیامبران برای تبلیغ دین قابل قبول است، ولی در این وسط شیعه چرا امامان را معصوم کرده؟ مگر امام پیامبر است  بعد شیعه برای معصوم جلوه دادن امامان دلیل روشنی ندارد  بلکه اصلا دلیلی ندارد.
نکته مهم دیگر اینکه عقیده به عصمت مطلق  ارزش  پیامبران را پایین میاورد، اینکه انسان نتواند گناه کند و گناه نکند اینکه هنر نیست
هنر این است که انسان بتواند گناه کند اما از ترس خداوند گناه نکند
مثال: وقتی زلیخا زینت کرده و آراسته جلوی یوسف علیه السلام آمد، این آراستگی او،  بلبلش را  در قفس را تحریک نکرد زیرا آن  بلبل اهمتیی به جنس زن نمیداد،حالا میخواهد این زن مادر فولاد زره باشد یا زلیخا نرم صورت و آراسته، این برای بلیل علی السویه است
بلبل آنوقت تحریک میشود که بلبل ماده ای در فصل بهار جلویش بیایید
حالا!
اگر ما به  آن بلبل آفرین و احسنت بگوییم که زلیخا را دید و تحریک نشد، آفرینی بیجا گفته ایم، زیرا بلبل که هنری نشان نداد، خالق بلبل او را بی خاصیت خلق کرده بود.
حالا اگر یوسف علیه السلام اینطور خلق شده بود که نمیتوانست گناه کند، پس اینکه از  وسوسه  زلیخا  متاثر نشد، این هیچ اهمیتی نداشت تا الله سوره یوسف را نازل کند و یوسف را مدح نماید! چونکه حسب ادعای شما یوسف معصوم بود و نمیتوانست گناه کند .
پس این عقیده ما که میگوییم حضرت علی با وجودیکه میتوانست گناه کند اما از ترس خدا با وجودیکه بر 20 ملیون کیلومتر مربع حکومت میکرد، جلوی هوس و راحت طلبی نفس خود را گرفت . این وصف خوبی برای علی است
اما شما اول میگویید علی معصوم بود، و معصوم نمیتواند گناه کند !!! و علی متقی بود!  در این سخن شما برای  علی رضی الله عنه مدح نیست،
پیرمرد از کار افتاده اگر به زنان نامحرم  توجه نکند اینکه تقوا نیست،چوان رعنا  که  از ترس الله تقوا پیشه کند او شایسته تعریف است
پس عقیده شیعه ( عقیده معصوم بودن امامان)  غلو است غلوی که در آن هیچ امتیازی برای امامان نیست بلکه عقیده به عصمت مطلق و  عصمت از بدو تولد تا مرگ، تقوی معصومان را نیز بی اهمیت و بی ارزش میکند. 

لذا از نظر قرآن خلافت، نبوت و امامت در اين كه تابع نظام جعل و تشريع الهى است هيج تفاوتي نداشته جز اين كه امامت عالي ترين مقام و منصب الهي بوده كه داراي شئون و مراتبي همچون رهبري سياسي و مرجعيت ديني و ولائي مي باشد كه اين شئونات در پيامبران الهي جز تعدادي محدودي از آن ها وجود ندارد؛ لذا پيامبراني كه داراي مقام امامت نيز هستند با تشريع و جعل جداگانه‌اي به اين مقام الهي منصوب شده‌اند .
پاسخ اهل سنت:


:بیشک ابراهیم از بزرگترین پیامبران الهی است, ما مسلمانان نیز بر ملت ابراهیم هستیم و ابراهیم علیه السلام پدر معنوی ما و امام ماست
وَجَاهِدُوا فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ هُوَ اجْتَبَاكُمْ وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ مِلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْرَاهِيمَ هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ مِنْ قَبْلُ وَفِي هَذَا لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيدًا عَلَيْكُمْ وَتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآَتُوا الزَّكَاةَ وَاعْتَصِمُوا بِاللَّهِ هُوَ مَوْلَاكُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلَى وَنِعْمَ النَّصِيرُ (78) سوره حج
و در راه خدا چنانكه حق جهاد [در راه] اوست جهاد كنيد اوست كه شما را برگزيده و در دين بر شما سختى قرار نداده است ؛آيين پدرتان ابراهيم ؛ او قبلا شما را مسلمان ناميد و در اين [قرآن نيز همين مطلب آمده است] تا اين پيامبر بر شما گواه باشد و شما بر مردم گواه باشيد پس نماز را برپا داريد و زكات بدهيد و به پناه خدا رويد او مولاى شماست چه نيكو مولايى و چه نيكو ياورى (78)
اما اين يعني چه که مقام امامت (پیشوایی) را از نبوت بالاتر میدانید؟
الله به پیامبر خود دستور میدهد که جهاد کند آیا باید نتیجه بگیریم که مقام مجاهد از مقام نبوت بالاتر است
آخر شیعه دارد به کجا میرود ؟!!ما حداکثر میتوانیم نتیجه بگیریم که پیغمبری که جهاد کرده مقامش بالاتر است از پیغمبری که جهاد نکرده ( تازه این حق را هم نداریم حالا فرضا ....)
ولی اصلا این حق را نداریم که نتیجه بگیریم هر مجاهدی ،ولو که به مقام پیامبری نرسیده باشد نیز مقامش از پیامبران بالاتر است، پس حق ندارید که نتیجه بگیرید که امام علی شما که به مقام پیامبری نرسیده مقامش از پیامبران بالاتر است
الله به پیغمبری گفته جهاد کن به یکی نگفته جهاد کن نه این به او برتری دارد نه اون به این ( از این لحاظ)
الله یک پیغمبر را امام مردم قرار داده یکی را نداده این شخص سوم که اصلا پیفمبر نیست و فقط امام است چه حقی دارد که در این رقابت داخل شود؟ !!
شیعه میخواهد بگوید پیامبران امتحان پس دادند به درجه بالاتری رفتند و امام شدند بفرض درست، باز این سودی برای علی رضی الله عنه ندارد
پیامبری امتحان میدهد درجه میگیرد!
انسان عادی امتحان میدهد همان درجه را میگیرد باز کدام برترند ؟ خب شما بگویید.
پس شیعه، اگر حتی از بازی های کلامی بهره گیرد باز هیچ راهی ندارد که امامش را از پیامبران بهتر و برتر و افضل تر بداند
ولی شیعه این غلو عظیم را با همین تاویل های آبکی یا بهتر بگویم (زهرکی) مرتکب میشود و درجه علی را از درجه ابراهیم علیه السلام بالاتر میداند علی که بجای خود امام نقی را از ابراهیم بهتر میداند انا لله و انا الیه راجعون
حالا اصلا فرض مي كنيم خداوند اينجا ابراهيم را امام كرده اين موضوع چه ربطي به امامت علي و 11 امام ديگر دارد؟ چرا خداوند مستقيم از علي و 11 امام ديگردر قرآن هيچ سخني به ميان نياورده است؟ اي شيعه ها وقتي ميخواهيد در مورد موضوع مهمي مانند امامت دليل بياوريد بهتر است دلايل محکمي براي حرفهايمان داشته باشيد نه اينکه موضوع ابراهيم عليه السلام را به علي رضي الله عنه و 11 امام ديگر ربط بدهيد.اگر امامت منصبي فراتر از نبوت است پس چرا خداوند به جز همين يک جا و در چند آيه ديگر در هيج جاي قرآن به آن اشاره نميکند؟ و چرا هميشه مردم را به سمت ايمان آوردن به نبوت (و نه امامت) تشويق ميکند؟
و قرآن فرعون را امام مي داند اما امام بدها و بدی ها
«وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا يُنْصَرُونَ (41) »
و آنان را پيشوايانى كه به سوى آتش مى‏خوانند گردانيديم و روز رستاخيز يارى نخواهند شد (41) سوره قصص
و شما ميگوييد علي امام خوبها بود و امام خوبي ها
ولي قرآن از امامت فرعون یادی میکند اما از امامت علی رضی الله عنه هیچ یاد و نشانی نیست و شیعه چسبیده به امامت ابراهیم علیه سلام تا امامت فرد مهمتری! را ( امام تقی و یا امام نقی ) را ثابت کند!!!

عایشه می گوید: از زمانی كه شایعات درباره من مطرح شده بود پیامبر نزد من نشستند و یك ماه گذشت و آیه ای در شان من نازل نشد.
صحیح بخاری ج 5 ص 59.
آیا مى توان پذیرفت كه پیامبری که خداوند او را مایه رحمت برای جهانیان معرفی می کند به خاطر شایعاتى بى اساس كه منافقى آن را ساخته و چند نفر نیز آن را تقویت كردند ، قبل از هرگونه تحقیقى رعایت حق همسر را نكرده و یكماه از او جدا باشد؟!
«وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ» ﴿الأنبياء: ١٠٧﴾
آری اینگونه نسبت های ناروا به پیامبر خدا در حالی است که خداوند در مورد آن حضرت می فرماید:
«وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ ﴿٣﴾ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ ﴿٤﴾» (النجم / 3و4)
او از روزی هوای نفس چیزی نمیگوید، و قرآن چیزی جز وحی الهی نیست.

پاسخ اهل سنت:

همان کتابهای که ما در آن ها به دوستی با علی سفارش شده ایم،بر اساس نوشته های  همان کتاب ها، دوست داشتن وگرامی داشتن اصحاب و همسران پیامبر نیز  بر ما لازم است!
بنا براین، یا از ما نخواهید، به روایاتی که درباره دوست داشتن علی است عمل کنیم،
یا اگر پیروی از روایات را الزامی میدانید، پس بدانید که اگر از رسول الله، جمله ها در تشویق به حب علی شنیده ایم، همان لبان، ما را امر به دوست داشتن بقیه اصحاب و اهل بیت (همسرانشان) نیز فرموده اند، بنابراین تعجب از کار ما نیست، حیرت از کار شماست که چرا از ما میخواهید، شیوه یک بام و دو هوا را بکار گیریم؟
ما میگوییم همانطور که محبت این افراد مختلف در دل رسول الله جمع شد، در دل ما هم میتواند جمع شود، رسول الله علی را دوست ميداشت، زبیر را هم، فاطمه را هم عایشه را هم !
پس دیدید دوستی علی بامحبت به ام مومنان عایشه سازگار است، زیرا دستور دهنده یک نفر است، پس دیدید کار شما هوای نفس پرستی است؟
اگر بگویید دستور دهنده چرا این دستور را داده میگوییم از خودشان بپرسید!!!
یا  اگر بگویید که نه محال است چنین دستوری داده باشد.
میگوییم ای انسانهای شیعه کمی بیاندیشید آیا این ممکن است که رسول الله به دوستانش  امر کند که به زن من بگویید نانجیب و خائن و پست فطرت  تا من خوشحال شوم ؟!!
آیا ممکن است چنین دستوری را داده باشند؟
ای نادانان اگرچنین میفرمود آیا دوستانش نمیگفتند:
یا رسول الله چرا این خائن را در خانه ات، از بیت المال عذا میدهی و خرجش را میدهی؟ و چرا در خانه مبارکت نگه داشته ای و وقت عزیزت را به او اختصاص میدهی چرا طلاقش نمیدهی؟
قران نیز به مومنان نمیگوید که به زن پیامبر بگویید خائن!  و لعنت بفرستید!!
بلکه  برعکس حتی میگوید:حرمتشان را نگه دارید آنها بسیار عزیزند وقتی با آنها حرف میزنید از پشت پرده باشد. اونها مثل زنهای دیگه نیستند این هم آیات:
(النَّبِی أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ )
پیامبر نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است؛ و همسران او مادران آنها محسوب می‌شوند؛( احزاب 6)
آیه نمیگوید که عایشه از خائنین محسوب میشود خودتان بخوانید نوشته مادر  محسوب میشود. آیا معقول است که بعد از این آیه، پیامبر به ما بگوید مادرتان را لعنت کنید تا بروید بهشت؟! شما را بخدا آخر چرا فکر نمیکنید؟
این هم آیه ای دیگر:
(یا نِسَاءَ النَّبِی لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّسَاءِ إِنِ اتَّقَیتُنَّ فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ ......).
(...................إِنَّمَا یرِیدُ اللَّهُ لِیذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیتِ وَیطَهِّرَكُمْ تَطْهِیرًا)( احزاب 33 و 34)
(ای همسران پیامبر! شما همچون یکی از زنان معمولی نیستید اگر تقوا پیشه کنید؛ پس به گونه‌ای هوس‌انگیز سخن نگویید تا مبادا بیماردلان در شما طمع کنند،
خداوند می‌خواهد پلیدی و گناه را از شما اهل بیت دور کند و کاملا شما را پاک سازد.)

شبهه شیعه بر گرفته از سایت : http://www.askdin.com/showthread.php?t=5322
سوال های نفس گیر از اهل سنت (مرض قلبیها وارد نشوند)
عدم تعيين جانشين، مخالف كتاب نيست؟
 كسانى كه مى‏گويند : پيامبر اكرم(صل الله علیه وآله) بدون وصيّت از دنيا رفت، آيا مى‏دانند كه كارى خلاف قرآن وسنّت به حضرت نسبت داده‏اند؟! نسائى در سنن خود آورده : عن عائشة قالت : ما ترك رسول اللّه صلى الله عليه وسلم درهماً ولا ديناراً ولا شاة ولا بعيراً وما أوصى . سنن النسائي : 6 / 240، فتح الباري : 5 / 267 .
چون قرآن به همه مسلمانان دستور مى‏دهد كه بدون وصيّت، از دنيا نروند : ( كتب عليكم إذا حضر أحدكم الموت إن ترك خيراً الوصيّة ) المائدة : 3 . . 

زيرا جمله ( كتب عليكم ) در مورد وصيّت، همانند جمله ( كتب عليكم الصيام ) در باره روزه، بر اهميت ولزوم متعلّق دارد .
و از طرفى هم رسول اكرم(صل الله علیه وآله) فرموده است : وظيفه هر مسلمان داشتن وصيّت‏نامه است، و نبايد سه شب از عمر مسلمانى سپرى شود، مگر اينكه وصيّت او در كنارش قرار گرفته باشد : « ما حقّ امرئ مسلم له شي‏ء يوصي به، يبيت ثلاث ليال إلّا ووصيّته عنده مكتوبة » .
عبد اللّه بن عمر مى‏گويد : وقتى كه اين حديث را از رسول اكرم(صل الله علیه وآله) شنيدم، هيچ شبى را بدون وصيّت نامه سپرى نكردم ؛ « قال عبد اللّه بن عمر : ما مرّت عليّ ليلة منذ سمعت رسول اللّه - صلّى اللّه عليه وسلم - قال ذلك، إلّا وعندي وصيّتي » صحيح مسلم، ج 5 ص 70، أوّل كتاب الوصيّة . .
آيا مى‏شود گفت : كه عبد اللّه بن عمر به سخنان رسول گرامى(صل الله علیه وآله) بيش از خود حضرت، پايبند بود؟
آيا مى‏شود گفت : پيامبر اكرم(صل الله علیه وآله) سخنى مى‏گويد كه خود به آن عمل نكند؟
خداوند میفرمايد: چرا سخنى مى‏گوييد كه به آن عمل نمى‏كنيد؟ و اين تناقض در گفتار و عمل، خشم خداوند را به دنبال دارد : ( يا أيّها الذين آمنوا لِمَ تقولون ما لا تفعلون كبر مقتاً عند اللّه أن تقولوا ما لاتفعلون ) الصف : 2 و 3 . .
و اين تناقض به قدرى روشن بود كه مورد اعتراض بعضى از روات قرار گرفته مانند طلحة بن مصرف كه به عبداللّه بن اوفى مى‏گويد : چگونه مى‏شود كه پيامبر گرامى (صل الله علیه وآله) به مردم دستور وصيّت دهد آنگاه خود آن را ترك كند ؛ « عن طلحة بن مصرف، قال : سألت عبداللّه بن أبي أوفى : هل كان النبى ( ص ) أوصى؟ قال : لا . فقلت : كيف كتب على الناس الوصيّة، ثمّ تركها - قال : أوصى بكتاب اللّه » الصف : 2 و 3 . ‏ صحيح البخاري، ج 3 ص 186 كتاب الجهاد، ج 5 ص 144، كتاب المغازي، باب مرض النبي ( ص )، و ج 6 ص 107، باب الوصية بكتاب اللّه . .
وفى رواية أحمد : « فكيف أمر المؤمنين بالوصيّة ولم‏يوص؟ قال : أوصى بكتاب اللّه » مسند احمد بن حنبل، ج 4 ص 354 ؛ فتح الباري، ج 5 ص 268 ؛ تحفة الأحوذي، ج 6 ص 257 . .
آيه و حديث مربوط به وصيّت، اگر دلالت بر لزوم وصيّت نكند، حدّاقل دلالت بر جواز وصيّت كه دارد ونشان مى‏دهد كه وصيّت نمودن يك عمل نيك وپسنديده است و بر پيامبر گرامى(صل الله علیه وآله) زيبنده نيست كه آن را ترك نمايد، زيرا قرآن مى‏گويد : آيا مردم را به كار نيك دعوت كرده و خود را فراموش مى‏كنيد ؛ ( أتأمرون الناس بالبرّ وتنسون أنفسكم ) البقره : 44
 پاسخ اهل سنت:
در این جا، شیعه ها از یک سفسطۀ بزرگ بهره می گیرند و می گویند(( پیامبر گفت: هر کسی بی وصیت بمیرد بر مرگ جاهلیت مرده است و سني می گوید: پیامبر دربارۀ جانشین وصیتی ندارد! پس اگر عقیدۀ سنی را قبول کنیم؛ یعنی این که پیامبر بر جاهلیت مرده .!))
این حرف شما سفسطه است ! پیامبر نفرمود: هر کس در وصیت نامۀ خود دربارۀ جانشین ننویسد بر جاهلیت مرده است.
 فرمود: هر کس وصیت نداشته باشد بر جاهلیت مرده است .
 شما قید «جانشین تعیین کردن در وصیت» را از کجا آورید ؟!
پیامبر بی وصیت از جهان ما نرفتند؛ تمام قرآن و سنت،  وصیت است  .از ایشان بیش از هر انسان دیگری وصایا باقی مانده است.
حالا چرا پیامبر  در وصایای خود جانشین را تعیین نکرد ؟ چون ایشان خاتم النبیین و آخرین پیامبران بود. اگر جانشین تعیین می کرد، چون این جانشین معصوم نبود،  پس خطا می کرد و این خطای جانشین قابل نقد نبود؛ زیرا آن به رسول الله برمی گشت .
پس چاره نداریم که یا بگوییم: جانشین ندارد یا بگوییم: جانشین دارد اما جانشینی که پیغمبر است و معصوم؛ اما قرآن نوشته است: محمد، آخرین پیامبر است !
شیعه برای حل این مشکل، نام پیامبر بعدی را گذشته است: امام ! اما عملاً امام، همان پیامبر است و این ممکن نیست؛ زیرا قرآن گفته است: بعد از محمد، پیامبری نمی آید .
پس به همین دلیل ساده، پیامبر جانشین تعیین نکرد؛ چون بعد از او کسی با وحی تماس ندارد و ما حق داریم که در کارش چون و چرا کنیم !
اما پیامبر وصیت دارد. همۀ حدیث هایش و قرآن کریم وصیت پیامبرند! حتی دم مرگ هم وصیت کرد برای بیرون کردن یهود و نصاری و لشکر اسامه . روزهای آخر هم دربارۀ اخراج مشرکان از شبه جزیرۀ عرب و لشکر اسامه وصیت فرمود.
شیعه میگوید:
عمر در اواخر خلافت خويش بالاى منبر  گفت : اگر كسى به چنين كارى مبادرت كند ;(کار انتخاب خلیفه مثل اتنخاب ابوبکر)، محكوم به مرگ خواهد شد :
 « إنّ بيعة أبي بكر كانت فلتة وقى اللّه شرّها فمن عاد إلى مثلها فاقتلوه » شرح نهج البلاغة لابن أبي‏الحديد، ج 2 ص 26، و ر . ك : صحيح البخارى، ج 8، ص 26، كتاب المحاربين، باب رجم الحبلى من الزنا ؛ مسند احمد، ج 1، ص 55 . .
ابن‏اثير مى‏گويد : كار بى‏رويه را « فلتة » مى‏گويند و به خاطر ترس از انتشار امر خلافت، به بيعت ابوبكر با مبادرت ورزيدند  «النهاية في غريب الحديث، ج 3 ص 467 . .
اى كاش كسى از ابن اثير مى‏پرسيد كه ترس از انتشار چه خلافتى بود؟ ترس از خلافتى كه رسول اكرم(صل الله علیه وآله) معيّن فرموده بود؟
يا ترس از كانديدا شدن افراد مشابه ابوبكر براى امر خلافت؟
انتشار خلافتى را كه رسول گرامى(صلى الله علیه وآله) معيّن نموده بود، نه تنها ترسى نداشت، بلكه ضامن صلاح ملّت بود و بر همگان لازم بود كه در برابر حكم پيامبر (صل الله علیه وآله) سر تسليم فرود آورند و مخالفت نورزند .
( ما كان لمؤمن و لا مؤمنة إذا قضى اللّه ورسوله أمراً أن يكون لهم الخيرة من أمرهم ) الأحزاب : 36 . .
و هم‏چنين كانديداتورى افراد ديگر هم واهمه نداشت؛ زيرا پس از ملاحظه و بررسى، مردم اگر وى را هم‏سطح ابوبكر نمى‏يافتند، قطعاً با وى بيعت نمى‏كردند و اگر هم‏سطح ابوبكر بود، چه فرقى در بيعت با او و يا با ابوبكر وجود داشت؟
ولى اگر آن نامزد رهبرى، شرايطى بالاتر از ابوبكر داشت و بهتر از ابوبكر براى اصلاح جامعه بود، آيا نصب ابوبكر مانع مصلحت جامعه نبود؟
 راستى از همه مهمّ‏تر، اگر واقعاً، خلافت ابوبكر بر مبناى شرايط، و مطابق سنّت رسول اكرم(صلى الله علیه وآله) انجام گرفته بود، چرا عمر گفت : « فمن عاد إلى مثلها فاقتلوه » شرح نهج البلاغة لابن أبي‏الحديد، ج 2 ص 26، و رجوع شوده به : صحيح البخارى، ج 8، ص 26، كتاب المحاربين، باب رجم الحبلى من الزنا ؛ مسند احمد، ج 1، ص 55 . .

1 ـ رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلّم كاملا تابع وحی است
رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلّم كاملاً تابع وحی است، و چون آیه ابلاغ در غدیر نازل شده است او نیز مأمور است تا همان مكان و نه هیچ مكان دیگری به این امر اختصاص یابد. كه در ادامه، روایات اهل سنت مبنی بر نزول آیه ابلاغ و اكمال در غدیر خم ذكر می‌گردد.
2 ـ تمام فتنه‌ها از مدینه برخواهد خواست.
مشكلی كه برای خلافت و امامت امیر المؤمنین علیه السّلام می‌تواند پیش آید بیش‌تر می‌تواند از ناحیه جمعیت مسلمان قریش و ساكنان مدینه ایجاد گردد (همان‌گونه كه بعد از وفات پیامبر تجربه شد) و نه از ناحیه مسلمانان دور دست هم‌چون یمن و طائف و یا سایر دیار، از این رو خداوند پیامبر خویش را مأمور می‌سازد تا بیشترین تأكید و توجه مردم را در منطقه‌ای كه تجمع مردم بیشتر به آنها معطوف است عملی سازد.
3 ـ منی و عرفات و یا مكه نا مناسب برای معرفی امیر المؤمنین علیه السّلام
منی و عرفات و یا شهر مكه محلی است كه تمام توجه مردم در ایام حضور در آن مكان، به عبادت و تضرع و انقطاع الی الله و اعمال مخصوص به آن مكان و زمان مبذول می‌گردد و هر گونه برنامه‌ای دیگر در آن سرزمین، یا توجه مردم به عبادت را متوجه خود می‌سازد و یا اهمیت ویژه آن امر را از بین می‌برد.
4 ـ اعلام عمومی در مدینه بر آموزشی بودن حجه الوداع
از ابتدای امر و قبل از حركت كاروان حجه الوداع در مدینه ندا داده شده بود كه رسول خدا برای آموزش احكام و مناسك حج عازم مراسم حج هستند.
رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلّم به مؤذنان امر فرمود تا در تمامی شهرها و دیارها اعلام كنند كه رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلّم در این سال (سال آخر عمر پیامبر) قصد حج دارند و منظور و غرض از این حج آموزش و تعلیم مناسك و اعمال حج است تا این مناسك برای همیشه بین مردم بماند ...
إرشاد القلوب، ص 328 ـ بحار الانوار،ج 28، ص 95 و ج 37، ص 115 و ج 21، ص 378، باب 26.
از این رو شاید بتوان این‌گونه گفت: كه خدا و رسول او نخواسته‌اند هر‌گونه امری كه از توجه مردم به آموختن و تعلیم مناسك و اعمال حج می‌گردد را در ایام حضور در مكه و عرفات و منی مطرح سازند.
5 ـ تایید مناسبت غدیر در معرفی امیر المؤمنین به پیام تبریك دیگران
شرایط و ظروف زمانی و مكانی در غدیر به حدی مهیّا و مناسب بوده است كه جمعیت حاضر در غدیر كه جلو آمده و با امیر المؤمنین علیه السّلام بیعت كرده و دست داده و با كلماتی هم‌چون «بخ بخ لك یا بن ابی طالب!» تبریك گفته و در مرئی و منظر تمام حاضران در غدیر این اتفاق را به عنوان سندی ماند‌گار در تاریخ ثبت نمودند.

در راستاى اين اهداف پيامبر (صلي الله عليه وآله وسلم) با عايشه دختر ابوبكر از قبيله بزرگ «تميم» با حفصه دختر عمر از قبيله بزرگ «عدى» با ام حبيبه دختر ابوسفيان از قبيله نامدار بنى اميه، ام سلمه از بنى مخزوم، سوده از بنى اسد، ميمونه از بنى هلال و صفيه از بنى اسرائيل پيوند زناشويى برقرار نمود . ازدواج مهمترين پيوند و ميثاق اجتماعى است، به ويژه در آن فرهنگ تأثير بسيارى از خود به جا ميگذارد.
در آن محيطى كه جنگ و خونريزى و غارتگرى رواج داشت،) بهترين عامل بازدارنده از جنگها و عامل وحدت و اُلفت، پيوند زناشويى بود. به همين جهت پيامبر(صلي الله عليه وآله وسلم) با قبايل بزرگ قريش، به ويژه با قبايلى كه بيش از ديگران با پيامبر (صلي الله عليه وآله وسلم) دشمن بودند، مانند بنى اميه و بنى اسرائيل، ازدواج نمود . اما با قبايل انصار كه از سوى آنان هيچ خطرى احساس نميشد و آنان نسبت به پيامبرصلی الله علیه وسلم دشمنى نداشتند، ازدواج نكرد.
بنابراين، ازدواج پيامبر با عايشه و حفصه، نه به خاطر قحطي آدم ؛ بلكه به خاطر مصالح مهمي بوده است كه جز با ازدواج پيامبر با آن دو تحقق نمي‌يافته است .